نویسنده: سائمه سلطانی
در حالی که ۲۷ سپتامبر تحصن ۷۳ روزه و بیش از دوماهه نادیه بلوچ، خواهر ماهرنگ بلوچ و بقیه اعضای کمیته یکجهتی بلوچ به دلیل پایاندادن به ربودن اجباری مردان بلوچ و رهایی رهبران این کمیته، در اسلام آباد پایان یافت؛ دو روز قبل، ۲۹ سپتامبر، شورای دانشجویان بلوچ اسلامآباد در واکنش به ربودن حکومتی سعید بلوچ، محصل دانشگاه قائد اعظم و بهکارگیری زور علیه دانشجویان بلوچ در دانشگاه LUAWMS و دانشگاه خُضدار، دست به تظاهرات زدند.
این شورا در صفحهی فیسبوکش در رابطه با این تظاهرات نوشته است: «ما این اقدامات سرکوبگرانه و سیاستهای دانشگاهی را که برای هدفگیری سیستماتیک دانشجویان بلوچ طراحی شدهاند، بهشدت محکوم میکنیم. نهادهای آموزشی باید جایگاه دانشاندوزی و آزادی باشند، نه ترس و سرکوب. همچنین میخواهیم روشن سازیم که هیچگونه فعالیت اداری یا آموزشی در دانشگاه قائد اعظم(QAU) اجازهی آغاز نخواهد داشت مگر اینکه خواستههای ما جدی گرفته شوند.»
طبق گزارش خبرگزاری راهبردی و دفاعی جهانی، ناپدیدسازی قهری و کشتار مردان بلوچ به دههی ۱۹۷۰ میلادی برمیگردد، اما بعد از سال ۲۰۰۰ شدت یافته است.[۱] بعد از اینکه در ۱۹۷۰ ذوالفقار علی بوتو نخستین عملیات نظامی علیه بلوچها در بلوچستان را به دلیل شکست کامل حزب مردم پاکستان در انتخابات ۱۹۷۰[۲] در این ایالت که بزرگترین ایالت پاکستان گفته میشود، راه انداخت، در سالهای بعد اسدالله منگل، پسر سردار عطاء الله منگل نخست وزیر ایالت بلوچستان و دو دوست وی، احمد شاه و احمد کورد در ۱۹۷۵ توسط افراد بوتو ناپدید شدند. در کنار منگل، احمدشاه و احمد کورد، مریها از جمله، شفیع محمد مری، بهارخان مری، علی دوست مری، و اللهبخش مری نیز از جمله ناپدیدشدگان اولیه بلوچ قرار گرفتند که دیگر هرگز دیده نشدند.[۳] این ناپدیدسازی از آن زمان تا امروز ادامه داشته است، چنانکه از سال ۲۰۰۴ تا کنون هفت هزار تن[۴] را دستگاه حکومتی اختطاف نموده است و تا کنون هیچ اطلاعی از سرنوشت آنها در دسترس قرار ندارد.
دستگاه سیاسی دولت پنجابیها از همان زمان از اقتدار، انسجام و استقلال سیاسی مردم بلوچ در هراس افتاد و تا کنون نه تنها دست از کشتار، ناپدیدسازی قهری، حبس رسمی مردان بلوچ برنداشتهاست، که علاوه بر آن، به شکل سیستماتیک جذب آنها را در ادارات دولتی به شکل غیر مکتوب و نانوشته منع کرده است. بلوچستان باوجود اینکه سرزمین غنی و مملو از نفت و منابع طبیعی است، و دولت منابع این ایالت را در اختیار امپریالیستهای چینی قرارداده است، بلوچها در فقر شدید و اوج محرومیت از دسترسی به این منابع قرار دارند. در سال ۲۰۲۲، شاری بلوچ، زن جوان بلوچ خودش را در برابر موتر حامل سه معلم چینی و راننده پاکستانی، در کراچی منفجر ساخت.[۵] این تنها یکی از حملات گروههای مسلح بلوچ به چیناییها در این کشور بود. اغلباً، این حملات در انتقام از تاراج منابع طبیعی بلوچستان توسط چیناییها پنداشته میشود.
در همین حال، بلوچها تنها ملیت تحت ستم پاکستانی نیستند که در تبعیض سیستماتیک، ناپدیدسازی سیستماتیک، کشتار هدفمند و فقر سرتاسری قرار گرفتهاند؛ پشتونها، کشمیریها، مسیحیها، یهودیها، سیکها، هندوها، احمدیها و شیعیان از جمله شهروندان پاکستانیاند که از سوی دستگاه دولتی با کشتار، ناپدیدسازی و فقر و محرومیت دولتی دست و پنجه نرم میکنند.
منابع:
１. https://gsdn.live/balochistan-land-of-forced-disappearances
２. https://old.unpo.org/article/14781?utm_
３. https://loksujag.com/special-edition/bloch-women-long-march/story/balochistan-enforced-disappearances-resistance-timeline?utm_
４. https://gsdn.live/balochistan-land-of-forced-disappearances
５. Noshki Bus Attack: The Baloch Liberation Army’s Evolving Suicide Attack Strategy – The Diplomat https://share.google/9b3rXhPbjqvuVRidb
