همزمان با آخرین روز کمپاین ۱۶روزهی زنان مبتنی بر توقف خشونت جاری علیه زنان و دختران در کشور، «صدای زنان افغانستان» با شماری از فعالان حقوق زن، مدافعان حقوق بشر و اعضای جنبشهای اعتراضی گفتوگویی انجام داده است؛ گفتوگویی که در آن زنان از فعالیتها و دستاوردهای کمپاین ۱۶روزهیشان سخن میگویند.
کمپاین ۱۶روزهی محو خشونت علیه زنان و دختران، همهساله و به گونهی خودجوش از ۲۵ نوامبر (۴ قوس) آغاز و تا ۱۰ دسامبر، روز جهانی حقوق بشر، ادامه مییابد. این کمپاین یک روند جهانی است و زنان افغانستان نیز در پیشبرد آن سهم فعال داشتهاند.
فعالان حقوق زن میگویند که هدف این کمپاین، افزایش آگاهیدهی دربارهی خشونتهای مبتنی بر جنسیت و تلاش برای پایان دادن به آن است. آنان تأکید میکنند که با وجود تمام محدودیتها و فشارهای وضعشده از سوی رژیم طالبان، زنان افغانستان، چه در داخل و چه در خارج کشور، به گونهی چشمگیر بر خواست و هدف واحد تمرکز کرده و مبارزات حقطلبانهیشان را ادامه دادهاند.
زنان و جنبشهای اعتراضی با ثبت ویدیوهای فردی و جمعی، نشر بیانیهها به زبانهای زنده دنیا و اعتراضهای نمادین، در جریان این ۱۶ روز بار دیگر بر توقف خشونت علیه زنان و دختران تأکید کرده و صدایشان را جهانی ساختند. به گفتهی این فعالان، جامعهی جهانی بار دیگر متوجه جنایت گستردهی طالبان در افغانستان شد.
گرفتن عکسهای آغشته به خشونت، نشر گزارشهای کتبی و تصویری، مصاحبه با رسانهها و تهیهی مستند از جنایات طالبان نیز از دیگر فعالیتهای ۱۶روز اخیر بوده است؛ فعالیتهایی که هدف آن، مستندسازی خشونت نظاممند و ساختاری طالبان علیه زنان و دختران است.
یک فعال حقوق زن که به دلایل امنیتی نمیخواهد نامش فاش شود، به «صدای زنان افغانستان» میگوید: «فعالان حقوق زن در جریان این کمپاین، کارزارهایی برای آگاهیدهی دربارهی ازدواج اجباری، محدودیت از آموزش، خشونتهای روانی و فشارهای اجتماعی بر زنان نیز راهاندازی کردند.»
او میافزاید که هرچند شرایط افغانستان برای اعتراضهای زنان مساعد نیست، مبارزهی آنان برای نهادینهسازی عدالت و آزادی برای زنان، از این پس نیز در شبکههای اجتماعی و مکانهای بسته ادامه خواهد یافت.
در جریان این ۱۶ روز، جنبشهای اعتراضی و فعالان حقوق زن با شعارهایی چون «خشونت پنهان، زخم عمیقتر دارد» و «به خشونت پایان دهید»، از نهادهای بینالمللی و حقوق بشری خواهان پاسخگو کردن طالبان در قبال جنایتهای سازمانیافتهی این گروه شدند.
ملیحه افضلی، یکی دیگر از فعالان حقوق زن و عضو جنبشهای اعتراضی، میگوید که در این حرکت جمعی ۱۶روزه، افراد، نهادها، جنبشها و فعالان حقوق زن هرکدام به شیوهی خود برای «محو خشونت علیه زنان» مبارزه کردند و اعتراضهای فردی و جمعی را راه انداختند.
به گفتهی او، شماری از نهادها و جنبشها بیانیه صادر کرده و اعتراضهای نمادین اجرا کردند و برخی دیگر، تحقیقات مشخصی انجام داده و نتیجهی آن را با نهادهای ملل متحد و نهادهای حقوق بشری شریک ساختند.
این فعالان همچنان مبارزات و اعتراضهای زنان را طی بیش از چهار سال گذشته و در جریان کمپاین ۱۶روزه، دارای دستاورد توصیف کرده و میگویند: «مجموعهای از این فعالیتها و نارضایتیها باعث شده است که طالبان در سطح بینالمللی زیر فشار قرار گیرد، به رسمیت شناخته نشود، در نشستهای جهانی دعوت نگردد و با فشارهای مالی روبهرو باشد.»
خانم افضلی ادامه میدهد: «در جریان این ۱۶ روز، روایتهای واقعی از خشونت و نقض حقوق زنان بازگو شد. صدای زنانی که قربانی بازداشت، تحقیر و ازدواجهای اجباری شده بودند، شنیده شد. اسپیسهای آنلاین برگزار گردید و زنان و مدافعان حقوق بشر دربارهی وضعیت و راههای مقاومت گفتوگو کردند.»
او میافزاید که موضع تمام جنبشهای اعتراضی و نهادهای حقوق بشری در این ۱۶ روز روشن بود: «طالبان دشمن آزادی و کرامت انسانی زنان هستند.» او تأکید میکند که دستورالعملهای طالبان زنستیزانه و ناانسانی است.
وی همچنان یادآور میشود که اعتراضها، کمپاینها و بیانیههای زنان منحصر به ۱۶ روز نبوده و طی بیش از چهار سال گذشته، زنان افغانستان در سراسر جهان چهرهی واقعی رژیم طالبان را به جهانیان نشان داده و در برابر سیاستهای سرکوبگرانهی طالبان علیه زنان ایستادهاند.
فعالان حقوق زن تأکید میکنند که آنان در مسیر عدالتطلبی سکوت نمیکنند و در این مبارزه ادامه خواهند داد.
