آژانس پناهندگان ملل متحد به تازگی با نشر عکسنوشتهیی از یک دختر دانشآموز افغانستانی، نوشته است که نمیتوان آرزوها و رؤیاهای دختران افغانستان را نادیده گرفت و به مردم این کشور پشت کرد.
این دانشآموز نوشته است: «هدفم این است که داکتر شوم، میخواهم به افراد بیمار کمک کنم و حالشان را بهتر کنم. آرزو دارم سفر کنم و کشورهای دیگر را ببینم.» اما با تسلط طالبان، نهتنها از آموزش و تحصیل محروم شده، بلکه حقوق انسانیاش نیز سلب شده است.
او از رؤیاهایی سخن میگوید که در پی سیاستهای زنستیزانهی طالبان طی چهار سال گذشته، سرکوب و نابود شدهاند؛ رؤیاهایی که نظام حاکم در افغانستان به گونهی سیستماتیک آنها را هدف گرفتهاند.
این درحالی است که شماری از خانوادههای پناهجوی افغانستانی در قرقیزستان نیز با چالشهای مشابهی در زمینهی آموزش فرزندانشان دستوپنجه نرم میکنند. نهاد پناهندگان افغانستان در قرقیزستان نوشته است: «آنها [فرزندان پناهندگان] ممکن است به مکتب بروند؛ اما بدون وضعیت قانونی، نه دانشگاهی در پیش دارند، نه شغلی، نه شهروندی و نه آیندهیی.»
اکنون، در داخل و بیرون افغانستان، هزاران دختر با رؤیاهای بربادرفته و آیندهیی مبهم روبهرو هستند.
با این همه طالبان با گذشت سه سال حاکمیت در افغانستان از سیاستهای سرکوبگرانهی خود علیه زنان دست نکشیدهاند.
