دوستان عزیز!
در جهانی که باید انسانیت، همدلی و عدالت محور روابط میان دولتها و ملتها باشد، سکوت در برابر ظلم نهتنها به تداوم بیعدالتی میانجامد، بلکه ارزشهای انسانی را نیز لگدمال میکند.
در هفتههای اخیر، شاهد اخراج گسترده، تحقیر و رفتارهای غیرانسانی با مهاجران افغان از ایران و در ماههای گذشته از پاکستان بودهایم. این اخراجهای اجباری با خشونت و بیاحترامی همراه است، در حالیکه بسیاری از این مهاجران سالها در آن کشورها زندگی و کار کردهاند و در آبادانیشان سهم داشتهاند.
افغانها، مردم شریف، پرتلاش و رنجکشیدهاند. ظلمی که امروز بر آنان روا داشته میشود، فردا میتواند دامنگیر هر انسان بیپناهی شود. سکوت ما، تأیید این بیعدالتی است.
از همین رو، مشارکت در تجمعات مسالمتآمیز و اعتراض به اخراج اجباری نهتنها یک حق، بلکه یک وظیفهی اخلاقی و انسانی است.
حضور ما در این گردهماییها، ندای همبستگی با مظلومان است؛ دفاع از عدالت و ایستادگی در برابر نژادپرستی است.
بیایید با صدایی واحد اعلام کنیم که پناهنده و مهاجر نیز حق زندگی دارد؛ نه فقط در ایران و پاکستان، بلکه در هر نقطهیی از این جهان. این حقی است که کنوانسیون بینالمللی پناهندگان (مصوب ۱۹۵۱ / ۱۳۳۰ هجری شمسی) برای آنها به رسمیت شناخته است؛ از جمله اصل «عدم بازگرداندن»، که میگوید هیچ کشوری نباید پناهنده را به جایی بازگرداند که جانش در خطر است، یا ممکن است شکنجه و آزار ببیند.
کشورها نباید خانهی ظلم باشند.
بیایید در کنار هم، نشان دهیم که مردم، هنوز به عدالت، برادری و همدلی باور دارند.
بیایید با هم علیه نابرابریها بایستیم.
با حضور در این تجمع، فریاد عدالت، برابری و همبستگی را بلند کنیم!
