گزارشگر: محیا امید
در یکی از کوچههای شهر هرات، در خانهای ساده، اتاقی به صنف درسی تبدیل شده است. چند دختر و پسر انگلیسی تمرین میکنند و چند تن دیگر نقاشی میکشند. اینجا کورس آموزشی کوچکی است که توسط فوزیه رحمانی (اسم مستعار)، استاد پیشین دانشگاه، راهاندازی شده است.
پس از بازگشت طالبان به قدرت و تغییرات گسترده در نهادهای آموزشی، شماری از استادان دانشگاه کار خود را از دست دادند. در این میان، برخی از آنان تلاش کردهاند با ابتکارهای شخصی راهی برای ادامهی آموزش پیدا کنند.
در عین حال، محدودیتهای طالبان بر آموزش، بهویژه برای دختران، باعث شده است که برخی خانوادهها برای ادامهی یادگیری فرزندانشان به کورسهای خصوصی و آموزشی روی بیاورند.
فوزیه رحمانی، پنجاه ساله، در گفتوگو با رسانه «صدای زنان افغانستان» میگوید که بعد از برکنار شدن از دانشگاه، این کورس آموزشی را در منزل شخصیاش راهاندازی کرده است.
او توضیح میدهد: «بیست سال تدریس کردم. بیست سال سر و کارم با شاگردان بود. حالا نمیتوانم بیکار بنشینم. به همین دلیل در خانهی خودم شروع به تدریس کردم.»
در این کورس، برای کودکان تا صنف ششم مضامین مختلف از جمله انگلیسی، کمپیوتر، نقاشی، قرآن و مینیاتوری تدریس میشود. خانم رحمانی میگوید بیشتر شاگردان این کورس کودکان کمسن و بیبضاعت هستند.
او میافزاید: «هدف من آموزش برای دختران و پسران بیبضاعت بود. به سختی توانستم جواز بگیرم و هرچند وقت یکبار از طرف امر به معروف میآیند و شیوهی تدریس و محیط آموزشی ما را بررسی میکنند.»
به گفتهی خانم رحمانی، با وجود مشکلات و محدودیتها، آموزش همچنان یکی از نیازهای اساسی جامعه است. در حال حاضر تنها چند آموزگار در بخشهای مختلف در این کورس تدریس میکنند و امکانات آن نیز محدود است.
مریم، دختر دهسالهای که در این کورس درس میخواند، میگوید: «من در اینجا نقاشی و انگلیسی میخوانم و چیزهای زیادی یاد گرفتهام. آمدن به این کورس را خیلی دوست دارم و همیشه با شوق میآیم.»
به گفتهی مریم، فضای این کورس برای شاگردان دوستانه و آموزنده است و او امیدوار است در آینده بتواند درسهای بیشتری بیاموزد.
با وجود چالشها و محدودیتهای موجود، به گفتهی فوزیه رحمانی کورس آموزشی وی در یک سال گذشته توانسته است برای شماری از کودکان فرصت یادگیری فراهم کند. او امیدوار است در آینده بتواند امکانات بیشتری برای شاگردان فراهم کند و زمینهی آموزش را برای کودکان بیشتری در جامعه مهیا سازد.
این در حالی است که بیش از هزار و ۶۰۰ روز است که آموزش دختران بالاتر از صنف ششم در افغانستان از سوی طالبان ممنوع اعلام شده و طبق آمار یونیسف، بیش از ۲.۲ میلیون دختر از ادامهی آموزش رسمی محروم شدهاند.
پینوشت: عکس از انترنت
