همزمان با روز جهانی مهاجران، «صدای زنان افغانستان» با شماری از مهاجران افغانستان در پاکستان گفتوگو کرده است. مصاحبهشوندگان در این گفتوگو از توقف روند انتقال مهاجران به آلمان ابراز نگرانی کرده و میگویند که آلمان آیندهی آنان را به «بازی» گرفته است.
در این مصاحبه، پناهجویان افغانستان تأکید میکنند که به دلایل مختلف، از جمله فرار از تهدیدهای گاهوبیگاه رژیم طالبان، محدودیتهای وضعشده از سوی این گروه و ناامنی شغلی، افغانستان را ترک کردهاند و اکنون در پاکستان نیز با تهدیدهای طالبان، از جمله زندان، شکنجه و اخراج اجباری روبهرو هستند.
نبیلا، یکی از مهاجران افغانستان در پاکستان، میگوید که پس از حاکمیت رژیم طالبان، پدر و مادرش شغلشان را از دست دادند و او و خواهرش نیز، علاوه بر ممنوعیت رفتن به دانشگاه، با محدودیتهای اجتماعی، کاری، سفر و تفریح مواجه شدند. به گفتهی نبیلا، رژیم طالبان «زندگی با شرایط انسانی» را از آنان گرفت و خانوادهاش مجبور به ترک کشور شدند.
نبیلا توضیح میدهد: «ما خانه و وسایل آن را فروختیم و به پاکستان آمدیم، به این امید که از اینجا به آلمان برویم. ما تمام زندگیمان را رها کردیم؛ هیچ چیزی نداریم که بخواهیم به آن برگردیم.»
در همین راستا، مصاحبهشوندهی دیگری در پاسخ به پرسش خبرنگار صدای زنان افغانستان مبنی بر اینکه «با بیرون شدن از افغانستان چه چیزی را از دست داده است»، میگوید: «وقتی کشورم را ترک کردم، همهچیز را از دست دادم؛ خانهام، وطنم، هویتم، خویش و قومم و همهچیزم را.»
مهاجران در پاکستان همچنان میگویند که وضعیت روحی و روانی آنان به شدت «خراب و نگرانکننده» است و از سوی دیگر با مشکلات جدی مالی و چالشهای اقتصادی دستوپنجه نرم میکنند.
نبیلا با نگرانی از وضعیت مالی خود میگوید: «با چهار دسته لباسی که از افغانستان با خود آورده بودم، دو سال است گذاره میکنم؛ چون پولی ندارم که برای خود لباس تهیه کنم.»
یک مصاحبهشوندهی دیگر میگوید که ما در اینجا هیچ درآمدی نداریم و درآمد ما صفر است. او میافزاید که علاوه بر فشارهای مالی و رنج روانی، شبوروز کابوس اخراج و خطر «دیپورت شدن» را میبیند.
مهاجران افغانستان در پاکستان تأکید میکنند که در حال حاضر با سرنوشتی نامعلوم، آیندهای تاریک و تنها با امید «امروز و فردا» زندگی میکنند.
یکی از مهاجران که به دلایل امنیتی نمیخواهد نامش فاش شود، به صدای زنان افغانستان میگوید: «دو سال است که در این پروسه هستم، به امید اینکه آلمان ما را انتقال بدهد؛ اما تا کنون هیچ خبری نشده است. دو سال با تشویش گذشت. این دو سال را میتوانستم به کارهای دیگر مصروف باشم، اما بیسرنوشت سپری شد.»
این پناهجوی افغانستان ادامه میدهد که او و هزاران نفر دیگر به دولت آلمان اعتماد کردند و کشورشان را به مقصد آلمان ترک کردند؛ اما اکنون این دولت پذیرش مهاجران را لغو کرده است. به گفتهی او، این تصمیم آلمان ضربهی سنگینی به زندگی، امید و رؤیاهای هزاران نفر وارد کرده است.
آنان از دولت آلمان میخواهند که پروندههای پناهجویان افغانستان را بررسی کرده و روند انتقال آنان را دوباره روی دست بگیرد. این پناهجویان همچنان هشدار میدهند که هیچ راه برگشتی وجود ندارد و در صورت اخراج از پاکستان، جانشان در معرض خطر جدی قرار خواهد گرفت.
پناهجویانی که در حال حاضر در پاکستان به سر میبرند، از نهادهای حقوق بشری و سازمان بینالمللی مهاجرت میخواهند توجه جدی به پروندههای آنان داشته باشند و برای دفاع از کرامت انسانی، به وضعیت بیسرنوشتیشان پایان داده شود.
همچنین یک استاد دانشگاه در گفتوگو با صدای زنان افغانستان میگوید که تصمیم دولت آلمان مبنی بر لغو ویزای بشردوستانه، غیرانسانی و در تضاد با اصول حقوق بشر و ارزشهای بینالمللی است.
او هشدار میدهد که اگر دولت آلمان ویزای بشردوستانه را از سر نگیرد، یک بحران انسانی در راه خواهد بود. به گفتهی این استاد دانشگاه، آلمان که بارها مدعی دفاع از حقوق بشر بوده است، اکنون سرنوشت و حقوق هزاران پناهجو را نادیده گرفته و تصمیمهای ظالمانه اتخاذ میکند.
پینوشت: عکس از انترنت
