نیویورک تایمز گزارش داده است که ۳۶ ساعت پس از زمینلرزهی مرگبار در ولایت کنر، امدادگران داخلی و خارجی به یکی از روستاهای این ولایت رسیدند.
در آن لحظه، بیبی عایشه، یکی از بازماندگان حادثه، دچار ترس بیسابقه شد. علت هراس او این بود که در میان امدادگران حتی یک زن هم حضور نداشت.
بیبی عایشه به نیویورک تایمز گفته است تیم امدادرسان صحی با عجله مردان و کودکان زخمی را بیرون آوردند و زخمهای آنان را درمان کردند؛ اما او و دیگر زنان و دختران نوجوان، که برخیشان خونریزی داشتند، به کناری رانده شدند.
به گفتهی او، امدادگران زنان و دختران زخمی را در یک گوشه جمع کردند و حتی از آنان نپرسیدند چه نیازی دارند. یک باشندهی کنر نیز به این رسانه گفته است که زنان و کودکان «نامرئی» به نظر میرسیدند.
این باشنده افزوده است: «اول به مردان و کودکان رسیدگی شد؛ اما زنان و دختران جدا نشسته بودند و منتظر مراقبت ماندند.»
سوزان فرگوسن، نمایندهی ویژهی زنان ملل متحد در افغانستان، در بیانیهای گفته است: «زنان و دختران بار دیگر بار این فاجعه را به دوش خواهند کشید؛ بنابراین باید اطمینان حاصل کنیم که نیازهای آنان در اولویت قرار دارد.»
در نتیجهی زمینلرزههای مرگبار در ولایتهای شرقی افغانستان، از جمله کنر، صدها زن و دختر کشته و شمار زیادی دیگر زخمی شدند. با انتقال زخمیها به شفاخانههای کنر، این ولایت با کمبود جدی داکتر و پرستار زن مواجه شد.
از سوی دیگر، به دلیل محدودیتهای طالبان، داکتران مرد اجازهی معاینه و درمان زنان را ندارند. بر اساس گزارشها، دهها زن زخمی به همین دلیل جان دادند.
همزمان، گروهی از داکتران زن رضاکار از ولایت ننگرهار آمادهی سفر به کنر برای درمان زخمیهای زن بودند؛ اما با ممانعت طالبان روبهرو شدند.
طالبان پس از بستن مکاتب و دانشگاهها به روی زنان و دختران، مراکز آموزشی طبی را نیز تا اطلاع ثانی تعطیل کردهاند. نهادهای ملی و بینالمللی و فعالان حقوق بشر هشدار دادهاند که افغانستان در آینده با کمبود شدید داکتران و پرستاران زن روبهرو خواهد شد.
