با تشدید روند اخراج اجباری مهاجران افغانستان از سوی دولت ایران و برخوردهای نامناسب و غیرانسانی پلیس این کشور، واکنشهای تند استادان دانشگاه، فعالان فرهنگی و شماری از چهرههای سیاسی را برانگیخته است.
علی امیری، استاد پیشین دانشگاه، در رخنامهی فیسبوک خود، استفاده از «خشونت، نفرت و شقاوت» علیه مهاجران را مایهی تأسف و نشانهی «انحطاط اخلاقی» دولت ایران دانسته است.
او نوشته است: «اخراج مهاجر غیرقانونی، مسأله نیست؛ برخورد غیرانسانی با مهاجر قانونی، مسأله است. تصمیم گرفتهاند که با حداکثر خشونت، نفرت و شقاوت، تر و خشک را با هم بسوزانند و بسیاری از کسانی را که جانشان در معرض خطر است، به دست جنبشهای اصیل منطقه بسپارند.»
احمد سعیدی، تحلیلگر سرشناس افغانستان، در نامهیی به رهبر ایران، خواستار بازنگری در سیاستهای ضد مهاجر شده و تأکید کرده است که اخراج تحقیرآمیز و غیرانسانی باید متوقف شود.
او نوشته است: «ما سزاوار این رنج نیستیم. فرزندانمان سزاوار بیسرنوشتی نیستند. زنانمان سزاوار اشکهای بیپناهی نیستند.»
سعیدی ملل متحد را نهادی بیتفاوت نسبت به مردم افغانستان خوانده و از آن بهعنوان «یک ادارهی بروکراتیک» یاد کرده است. او همچنین با انتقاد از رژیم طالبان گفته است که این گروه در زمینهی ارائهی آمار مهاجران اخراجشده، پیشدستی کرده است.
برخی فعالان فرهنگی نیز واکنشهایی مشابه نشان دادهاند. سید محمدعلی علوی، یکی از چهرههای فرهنگی کشور، نوشته است که یکی از دلایل رنج مهاجران افغانستان در ایران، «اعتماد کاذب و تبلیغات دروغین ملاهای شیعه» بوده است.
او میگوید مقامات ایران همواره به مهاجران افغان هشدار دادهاند که ایران را وطن خود نپندارند. به باور علوی، مهاجران افغانستان در ایران پس از ۴۵ سال هنوز حتا «مالک» یک سیمکارت نشدهاند.
این در حالی است که به گزارش منابع مختلف، در روزهای اخیر، روند اخراج مهاجران با توهین، تحقیر و بدرفتاری پلیس ایران همراه بوده است. گفته میشود اموال مهاجران پس از اخراج، به تاراج میرود.
