گروه طالبان تعدادی از جنگجویان خود را برای گردآوری عشر و زکات در مناطق هزارهنشین موظف کردهاند.
این جنگجویان به خانههای مردم میروند و مقدار هنگفتی را تحت عنوان عشر و زکات جمعآوری میکنند. طالبان در هر ولسوالی چندین نفر از نزدیکان و جاسوسان خود را نیز به گونهی باالمقطع استخدام کرده و ۳۰ درصد از عواید جمعآوریشده را به آنها میپردازد. این افراد برای جمعآوری بیشتر عشر، از هرگونه فشار بر مردم دریغ نکرده و در برابر طالبان خوشخدمتی میکنند.
طالبان از تمام محصولات زراعتی و حیوانی چون گندم، جو، کِشته، توت، بادام، چهارمغز، روغن، قروت و… به صورت بیرویه و مطابق میل خود عشر و زکات جمعآوری میکنند. اگر کسی به عاملان عشر بگوید مقدار مطالبهشده زیاد است، آنها نهتنها کاهش نمیدهند بلکه مقدار را افزایش میدهند؛ مثلاً اگر از کسی ۱۰ سیر گندم بخواهند و او بگوید توان پرداخت ندارد، همان مقدار را به ۱۵ سیر افزایش میدهند و با تهدید میگویند: «اگر داری یا نداری به ما ربطی ندارد، فقط سهم امارت را باید بپردازی.»
این در حالی است که زکات از واجبات و فروعات دین به شمار میرود. بر اساس دستور اسلام، پرداخت این فریضه تنها زمانی بر فرد مسلمان واجب است که مال او به حد نصاب رسیده باشد و صاحب مال شرایط لازم را داشته باشد: عاقل، آزاد، بالغ و توانایی تصرف در مال خود. در صورتی که مال فرد به حد نصاب نرسیده باشد یا شرایط ذکرشده را نداشته باشد، زکات بر او واجب نیست.
اموالی که مطابق احکام اسلامی زکات بر آنها تعلق میگیرد عبارتاند از: میوههای خشک مانند گندم، جو، خرما و کشمش؛ حیواناتی چون گوسفند، گاو، گاومیش، بز و شتر. اگر این اموال به حد نصاب نرسند، زکات بر آنها تعلق نمیگیرد.
زکات مانند سایر فرائض دینی باید برای انجام فرمان خداوند و به قصد قربت پرداخت شود. زکاتدهنده و زکاتگیرنده هر دو باید شرایط شرعی این فریضه را داشته باشند و موارد مصرف آن نیز در قرآن به روشنی بیان شده است.
اما در شرایط کنونی، مردم زیر حاکمیت طالبان با بدترین وضعیت اقتصادی روبهرو هستند. تغییرات اقلیمی، خشکسالیهای پیدرپی، بازگشت بیرویهی مهاجران افغانستان از ایران و پاکستان، فقر و بیکاری و در نهایت بیبرنامگی و ظلم طالبان، زندگی مردم را به نابودی کشانده است.
مردم فقیر در حالی مجبور به پرداخت عشر و زکات به طالباناند که دسترخوانشان خالی است. نه مالشان به حد نصاب شرعی رسیده و نه در پرداخت آن قصد رضای خداوند دارند؛ بلکه تنها از ترس تحقیر، تهدید، زندان و شکنجه، میزان مورد مطالبه را میپردازند. طالبان نیز این دزدی و چپاول را زیر نام دین و شریعت توجیه میکنند.
