گزارشگر: مستوره مبارز
آموزش یکی از اساسیترین حقوق انسانی و زیربنای پیشرفت هر جامعه است. با مسدود شدن دروازههای مکاتب به روی دختران، هزاران کودک و نوجوان از حق مسلم آموزش محروم گردیدند. در چنین شرایط دشوار و نگرانکننده، شماری از جوانان آگاه و متعهد به ارزشهای علمی و آموزشی در یکی از ولایتهای شمالی (نام محفوظ) تصمیم گرفتند تا با وجود تمام محدودیتها و خطرات ناشی از نافرمانی از دستور طالبان، چراغ آموزش را خاموش نگذارند و برای ادامهی تحصیل دختران راهحلی بدیل ایجاد کنند.
مکتب «روزنه» به تاریخ ۱۴۰۱/۱۱/۰۱ در این ولایت تأسیس شد. این مرکز آموزشی به گونهی مخفی فعالیت میکند و در حال حاضر با ۱۱ کارمند (۱ آقا و ۱۰ خانم) به ۱۱۰ دانشآموز دختر در صنوف هفتم الی دوازدهم خدمات آموزشی ارائه میکند. در این مکتب مضامین انگلیسی، تاریخ، ریاضی، فزیک و کیمیا برای شاگردان از صنف هفتم الی دوازدهم تدریس میشود.
روزی که دروازههای مکتب به روی دختران بسته شد، برای بسیاری پایان یک رؤیا بود؛ اما برای برخی، آغاز مسیری دشوار و پرخطر. احمد شریفی (مستعار)، استاد دانشگاه و بنیانگذار مکتب «روزنه»، یکی از کسانی است که در برابر این تاریکی ایستاد و تصمیم گرفت آموزش را زنده نگهدارد.
او میگوید: «روزی که دروازههای مکتب بر روی دختران مسدود شد، دنیایم فروپاشید. بسیار نگران و ناراحت بودم از اینکه چرا زنان و دختران از حق آموزش محروم شدند. زنان باید درس بخوانند و آگاه شوند، زیرا آیندهی این جامعه به دستان آنان رقم میخورد.»
به گفتهی او، این وضعیت تنها یک درد شخصی نبود، بلکه یک مسئولیت اجتماعی برایش ایجاد کرد؛ مسئولیتی که او را به تصمیمی بزرگ و پرهزینه رساند. شریفی با وجود تهدیدهای امنیتی و خطر شکنجه از سوی طالبان، تصمیم به تأسیس مکتب روزنه با همکاری جمعی از دختران و پسران در این ولایت کشور گرفت. در گام نخست، با شماری از جوانانی که دغدغهی آموزش داشتند صحبت کرد؛ کسانی که حاضر بودند برای حق یادگیری همنسلان خود ایستادگی کنند. در نهایت، گروهی پانزدهنفره شکل گرفت و تصمیم گرفتند اجازه ندهند روند آموزش دختران قطع شود.
امروز در این مکتب حدود ۱۱۰ دختر تحت رهنمایی ۱۰ تن از استادان به صورت داوطلبانه مصروف فراگیری دروس مکتب در صنوف هفتم الی دوازدهم هستند و مضامین اصلی تعلیمی برای آنان به گونهی منظم تدریس میگردد.
فرشته عظیمپور (مستعار)، یکی از استادان مکتب روزنه، با آگاهی از شرایط دشوار و خطراتی که این مسیر به همراه دارد، تصمیم گرفت در کنار تیم آموزشی برای حفظ حق آموزش دختران اقدام کند. او در حال حاضر مضمون کیمیا را برای شاگردان صنوف هفتم، هشتم و نهم تدریس میکند و با علاقه و تعهد کامل به کار خود ادامه میدهد. به گفتهی خودش، این وظیفه برای او تنها یک شغل نیست، بلکه یک مسئولیت اجتماعی و انسانی است. او از اینکه میتواند در چنین شرایطی زمینهی یادگیری را برای دختران فراهم سازد، احساس رضایت میکند و آموزش را راهی برای توانمندسازی و امیدبخشی به نسل آینده میداند.
فرحت اکبری (مستعار)، یکی از دانشآموزان صنف دهم این مکتب، از تصمیم استادان برای ادامهی روند آموزش عمیقاً قدردانی میکند. او میگوید پس از بستهشدن دروازههای مکاتب، با مشکلات جدی روانی روبهرو شده بود و نبود مکتب تأثیر منفی شدیدی بر روحیهاش گذاشته بود؛ اما با ایجاد مکتب روزنه توانست دوباره مسیر آموزش خود را دنبال کند و امید از دسترفتهاش را بازیابد.
مکتب «روزنه» نشان میدهد که با تعهد، همبستگی و احساس مسئولیت انسانی میتوان حتی در سختترین شرایط نیز از قطعشدن آموزش جلوگیری کرد. تلاش استادان و انگیزهی شاگردان این مکتب نهتنها زمینهی ادامهی آموزش را فراهم ساخته، بلکه امید، ثبات روانی و آیندهنگری را به زندگی بسیاری از دانشآموزان بازگردانده است.
