پانزدهم آگست؛ روزی که رؤیاهای یک ملت به تاریکی سپرده شد
بسمالله الرحمن الرحیم
پانزدهم آگست، برای مردم افغانستان تنها یک تاریخ نیست؛ بلکه زخمی عمیق بر پیکر یک ملت و روزی است که میلیونها انسان، بهویژه زنان و دختران، با از دست دادن آزادی، امنیت و امید به آینده، وارد یکی از تاریکترین فصلهای زندگی خود شدند.
از آن روز تاکنون، زنان افغانستان هر صبح با یک پرسش تلخ از خواب بیدار میشوند: آیا امروز نیز حق دیگری از ما گرفته خواهد شد؟
دخترانی که رؤیای رفتن به مکتب و دانشگاه را در سر داشتند، پشت درهای بسته ماندند. زنانی که سالها برای ساختن آیندهی کشور تلاش کردند، از کار و حضور در جامعه محروم شدند. مادرانی که آرزو داشتند فرزندانشان در کشوری آزاد و آباد زندگی کنند، امروز شاهد خاموششدن چراغ امید در چشمان دخترانشان هستند.
اما با وجود همهی این دردها، زنان افغانستان تسلیم نشدهاند. آنان در خیابانها، در خانهها و در هر جایی که توانستهاند، صدای آزادی و عدالت را بلند کردهاند. آنان نشان دادهاند که زنان افغانستان قربانیان خاموش تاریخ نیستند؛ بلکه صاحبان حق، کرامت و ارادهاند.
جنبش فرخنده در این روز، در کنار تمام زنان و دختران شجاع افغانستان میایستد و با صدای بلند اعلام میکند: ما فراموش نکردهایم، ما سکوت نکردهایم و از حق خود برای آزادی، آموزش، کار، عدالت و مشارکت در تعیین سرنوشت کشورمان دست نخواهیم کشید.
ما از جامعهی جهانی، ملل متحد، دولتها، نهادهای حقوق بشری و تمام انسانهای آزادیخواه جهان میخواهیم که زنان افغانستان را در این لحظات دشوار تنها نگذارند. از جهان میخواهیم صدای زنان افغانستان را بشنود، در کنار آنان بایستد و اجازه ندهد که رنج و مبارزهی آنان در میان بحرانهای جهانی فراموش شود.
جهان نباید به افغانستان پشت کند؛ زیرا سکوت در برابر حذف نیمی از یک ملت، تنها سکوت در برابر یک کشور نیست، بلکه سکوت در برابر کرامت انسانی است.
ما از جامعهی جهانی میخواهیم که به جای ابراز نگرانیهای تکراری، اقدامات عملی و مؤثر برای حمایت از حقوق زنان و دختران افغانستان روی دست گیرد و برای پایاندادن به سیاستهای سیستماتیک تبعیض و حذف زنان، مسئولانه عمل کند.
پانزدهم آگست برای ما روز اندوه است؛ اما در دل این اندوه، امیدی بزرگ زنده است؛ امید به روزی که دختران افغانستان دوباره به مکتب و دانشگاه بازگردند، زنان آزادانه کار کنند، در تصمیمگیریهای سیاسی و اجتماعی کشور سهم بگیرند و هیچ انسانی به دلیل زن بودن از حقوق اساسی خود محروم نشود.
ما باور داریم که تاریکی همیشگی نیست.
و تا آن روز، زنان افغانستان خواهند ایستاد؛
با صدای خود، با قلم خود، با شجاعت خود و با امیدی که هیچ قدرتی توان خاموش کردن آن را ندارد.
از جهان میخواهیم در کنار زنان افغانستان بایستد؛
صدای آنان باشید، اما پیش از آن، صدای خودشان را بشنوید.
افغانستان را فراموش نکنید؛
و زنان افغانستان را در این تاریکی تنها نگذارید.
جنبش فرخنده
پانزدهم آگست
