خبرنگار «صدای زنان افغانستان» در جریان هفتهی گذشته با شماری از باشندگان کابل گفتوگویی انجام داده است که در آن، شهروندان از کمبود مسکن، بلند رفتن اجارهی خانه و فروش جواز کار ساخت خانه توسط اعضای طالبان، شکایت میکنند.
به گفتهی شهروندان، همزمان با تراکم مهاجران از کشورهای همسایه، شهروندان کابل، بهویژه مهاجران تازهبرگشته به شدت با بحران مسکن مواجه شدهاند. شهروندان میافزایند که پس از پرسوپال زیاد در راهنماییهای معاملات، اگر خانهای پیدا شود، اجارهی آن بالاتر از توان کرایهنشینان است.
رضا، یکی از باشندگان شهر کابل، به «صدای زنان افغانستان» میگوید: «پیش از این خوب بود. خانه هم یافت میشد. در ساحات دورتر از سرک عمومی، کرایهی یک اتاق بین ۸۰۰ تا ۱۲۰۰ افغانی بود؛ ولی فعلا کرایهی همان اتاق به ۳۰۰۰ افغانی رسیده است.»
بیکاری و بیخانگی یکی دیگر از مشکلات اکثریت مردم، بهویژه رضا است. او میگوید: «مردم مجبورند که با گرانی کنار بیایند، وگرنه در این هوای سرد، از سردی تلف میشوند. من خودم در حال حاضر، برای یک اتاق، آنهم با حمام و تشناب مشترک با صاحبخانه، ۲۶۰۰ افغانی کرایه میدهم.»
او در پاسخ به این پرسش که چگونه مخارج زندگی و کرایهی خانهاش را تأمین میکند، گفت که روزانه پلاستیکفروشی میکند و از این طریق، بین ۸۰ تا ۱۳۰ افغانی درآمد دارد. به گفتهی وی، او و خانوادهاش با چالشهای فراوان مواجهاند.
یک مهاجر تازهبرگشته دیگر در مصاحبه با خبرنگار «صدای زنان افغانستان» میگوید که همراه با خانوادهاش، حدود سه ماه پیش از ایران به کشور بازگشته و در این مدت، دستکم دوبار خانهی خود را تبدیل کردهاند.
این شهروند میافزاید که بار اول از سوی صاحبخانهاش جواب داده شد؛ زیرا صاحبخانه، خانهی خود را به شخصی دیگر با قیمت بالاتر به کرایه داد. وی میافزاید که بار دوم، به دلیل بلند بودن اجاره، از خانهی خود کوچ کرده است.
همزمان با این نگرانیها از کمبود خانههای کرایی و گروی، شماری دیگر از شهروندان نیز به «صدای زنان افغانستان» تأیید میکنند که رژیم طالبان برای ساخت مسکن به شدت محدودیت وضع کرده است.
آنان میگویند که رژیم طالبان بالای زمینهای «سفید و خاره» اجازه نمیدهند که مردم خانه و سرپناه بسازند. به گفتهی این شهروندان، طالبان حتی حق تصرف مردم در زمین و ملک شخصیشان را نیز از مردم گرفتهاند.
هر کدام از مصاحبهشوندگان وضعیت کنونی را از حیث کمبود مسکن، «غیرقابل توصیف» خوانده و هشدار میدهند که اگر رژیم طالبان جواز کار ساخت خانه را در شهر کابل آزاد نکنند، این وضعیت بحرانیتر و غیرقابل کنترل خواهد شد؛ بهویژه با توجه به اخراجهای اجباری مهاجران از کشورهای همسایه که به طور مداوم ادامه دارد و روزبهروز بر تعداد بیخانمانها اضافه میشود.
یک منبع دیگر به «صدای زنان افغانستان» میگوید، اعضای پُستهی طالبان در توافق با وکلای گذر، مردم را اذیت و آزار میکنند. در برخی موارد، به بهانهی نداشتن جواز ترمیم یک اتاق در داخل حویلی، از صاحبان خانه پول اخاذی کردهاند.
این منبع تأکید میکنند که اعضای طالبان از دهها خانه بین ۳۰ تا ۴۰ هزار افغانی پول به اجبار گرفتهاند. به گفتهی این منبع، مردم مجبورند یا اعضای پُستهی طالبان را باج دهند یا از کار ساخت خانهیشان انصراف دهند.
او در ادامه میگوید: «کارمندان طالبان در ناحیهها جواز ترمیم ساخت خانهها را میفروشند. اول طالبان بسیار سختگیری میکنند؛ اما بعد، وقتی مراجعین ناامید شوند، یکی از اعضای این گروه واسطه میشود و پول هنگفت میخواهد.»
شکایتهای پیاپی حاکی از آن است که اخاذی طالبان از مردم به روشهای مختلف، فشار اقتصادی را بر آنان چند برابر کرده است. این گروه به جای فراهم کردن سهولتهای لازم برای مردم، محدویتها را علیه شهروندان افزایش داده است.
این در حالی است که هزاران خانواده تحت سرپرستی زنان قرار دارد، و بحران مسکن و افزایش اجارههای خانه، آنان را با چالشهای گوناگون روبهرو کردهاند.
از یکسو، زنان از فعالیتهای کاری و مشارکتهای اجتماعی ممنوع شدهاند و از سوی دیگر، کمبود مسکن و فقر گسترده فشار روحی و روانی آنان را چند برابر کرده است.
مقامات ارشد طالبان به رنجها و پیامدهای ناشی از ممنوعیتها و سیاستهای غیرانسانی خود توجه نمیکنند. عوامل ردهپایین آنها از این وضعیت سوءاستفاده کرده و با رنج مردم، بهویژه زنان، تجارت میکنند.
پینوشت: عکس از انترنت
