سازمان بینالمللی مهاجرت در افغانستان هشدار داده است که مهاجرانی که از کشورهای ایران و پاکستان به افغانستان اخراج شدهاند، تنها برای «زندهماندن» مبارزه میکنند.
این نهاد به نقل از مهاجران تازهبرگشته گزارش داده است که آنان با دست خالی به کشورشان برگشتهاند و اکنون به شدت با مشکلات فقر و ناداری دستوپنجه نرم میکنند.
سازمان بینالمللی مهاجرت به نقل از صدیقه، مهاجر تازهبرگشته از ایران، نوشته است که او ۴۵ ساله و مادر سه فرزند خردسال میباشد و روزانه مجبور به کارگری و صفاکاری خانهی دیگران شده است.
صدیقه به این نهاد گفته است: «در ایران، زندگی آسان نبود؛ اما میتوانستیم زنده بمانیم. ما روی زمینهای کشاورزی کار میکردیم و به اندازهی کافی برای زندگی درآمد داشتیم.»
به گفتهی این نهاد، در حال حاضر صدیقه تمام آنچه سالهای سال در ایران کار کرده بود، یا به جایش مانده و یا در بین راه هزینه کرده است. او اکنون تنها برای پیدا کردن سه وعده غذا مبارزه میکند.
صدیقه گفته که او به دلیل فقر و تنگدستی به ایران مهاجرت کرد؛ اما پس از گذشت چند سال، مجبور شده که دوباره برگردد و زندگی را از صفر شروع کند.
صدیقه ادامه داده است که او تنها نانآور خانواده است و روزانه ۶۰ تا ۷۰ افغانی کار میکند: «بعضی روزها، این درآمد حتا برای غذا هم کافی نیست. زمستان همه چیز را سختتر میکند.»
هرچند گزارش سازمان بینالمللی مهاجرت تنها به وضعیت زندگی و معیشتی صدیقه پرداخته است؛ اما آمارهای نهادهای بینالمللی نشان میدهد که وضعیت به صورت نگرانکننده و غیرقابل توصیف است.
رژیم طالبان بهعنوان مسئولان حاکم در کشور، هیچگونه برنامهی کوتاهمدت یا درازمدت برای فقرزدایی و فراهمکردن زمینههای شغلی برای مردم ندارد.
این گروه نهتنها فرصتهای کاری را برای شهروندان، بهویژه زنان، فراهم نمیکند، بلکه مانع کار و فعالیتهای زنان در شهرها و روستاها شدهاند.
پینوشت: عکس از انترنت
