شبکهی پژوهشی و دادخواهی زنان و کودکان در نامهای خطاب به کشورهای عضو ملل متحد گفته است که مسألهی ممنوعیت آموزش و تحصیل زنان و دختران در افغانستان، نباید به «ابراز نگرانی» محدود شود.
در نامهی سرگشادهی این نهاد آمده است که در حال حاضر، دستکم ۲.۵ میلیون دختر از آموزش در دورههای متوسطه و لیسه محروم شدهاند؛ امری که پیامدهای منفی و عمیقی بر زندگی آنان گذاشته است.
در این نامه آمده است: «این ممنوعیت پیامدهای عمیق و گستردهای در کوتاهمدت و درازمدت به همراه داشته که نهتنها زندگی فردی دختران، بلکه آیندهی کشور را نیز تحت تأثیر قرار داده است.»
شبکهی پژوهشی و دادخواهی زنان و کودکان همچنان افزوده است که با ۳۰۰ تن از دختران مصاحبه انجام داده که در آن، آنان از مشکلات روانی، اضطراب، افسردگی و ناامیدی شدید سخن گفتهاند.
در این نامه آمده است: «یکی از جدیترین پیامدها، افزایش ازدواجهای زیر سن است؛ به گونهای که شمار زیادی از دختران، حتا در سنین ۱۳ و ۱۴ سالگی، به ازدواجهای اجباری وادار میشوند.»
همچنان در پیشنهادهای این شبکه به کشورهای عضو ملل متحد آمده است که فراهمسازی بورسهای تحصیلی، پشتیبانی از آموزشهای آنلاین و بهرسمیتشناسی «آپارتاید جنسیتی» در افغانستان، میتواند به روند یادگیری کمک کند.
شبکهی پژوهشی و دادخواهی زنان و کودکان هشدار داده است که تداوم ممنوعیت آموزشی، ابعاد بحران را در کشور تشدید کرده و نقض فاحش حقوق بشر را گسترش میدهد.
پینوشت: عکس از انترنت
