مرضیه بابکرخیل، فعال حقوق زن افغانستانی، در مقالهای در مجلهی فمینیست لیبرال آمریکایی «میس» نوشته است که ۴۵ قاضی زن در حکومت پیشین، اکنون در بلاتکلیفی به سر میبرند.
او در این مقاله با عنوان «من زندهام، اما زندگی نمیکنم» تأکید کرده است که برکناری قاضیان زن توسط رژیم طالبان نهتنها «فروپاشی شغلی»، بلکه «نابودی عدالت» است.
خانم بابکرخیل افزوده است: «سالها این قضات با شجاعت و صداقت با شورشیان، مجرمان و ناقضان حقوق بشر مقابله کرده بودند.» اما اکنون آنان هدف انتقامجویی و ترس از سوی طالبان قرار دارند.
این فعال حقوق زن ادامه داده است که قاضیان زن در حکومت پیشین، که اکنون در افغانستان گیر ماندهاند، ناچار به زندگی مخفی هستند و دیگر توانایی بازگشت به کار یا داشتن یک زندگی عادی را ندارند.
او به نقل از یکی از قاضیان زن که اکنون در پاکستان آواره شده، نوشته است: «ما زندگی خود را وقف عدالت کردیم. اکنون تنها چیزی که میخواهیم این است که عدالت در حق ما اجرا شود.»
خانم بابکرخیل از دولتها و نهادهای بشردوستانه خواسته است که در زمینهی اسکان مجدد و روند پناهندگی قاضیان زن و خانوادههایشان اقدام فوری کنند و آنان را در اولویت قرار دهند.
این در حالی است که شماری از قاضیان زن مقیم پاکستان از سیستم بروکراسی کشورهای مهاجرپذیر انتقاد کرده و خواستار رسیدگی به پروندههای خود شدهاند.
این نگرانیها دربارهی وضعیت قاضیان زن در حالی توجه رسانهها را به خود جلب کرده است که بر اساس گزارش رویترز، هزاران تن از مهاجران افغانستان بدون سرپناه و امکانات اولیه، در پارکهای اسلامآباد پاکستان زندگی نامناسبی را سپری میکنند.
پینوشت: عکس از انترنت
