«صدای زنان افغانستان» در جریان هفتهی جاری با شماری از سوپفروشان شهر کابل مصاحبه انجام داده است که آنان از مزاحمت اعضای طالبان در جریان کار روزانه و تعیین جریمهی سنگین از سوی این گروه شکایت میکنند.
یک سوپفروش که در ساحهی پلسوخته و کوتهسنگی غرفهی سوپفروشی دارد، میگوید مسئولان شهرداری طالبان و پلیس ترافیک این گروه، بارها به بهانههای مختلف آنان را جریمهی نقدی کردهاند. او میافزاید که چندین بار به دلیل ندادن پول، طالبان غرفهی سیار او را شکستاندهاند.
در این گزارش سطح شهر، «صدای زنان افغانستان» از این سوپفروش با نام مستعار «احسان» یاد میکند. احسان میگوید طالبان برای آنان بارها وعدهی «تعیین مکان مشخص» داده بودند، اما وعدههایشان در حد حرف ماند.
او با آنکه همزمان برای مشتریانش سوپ میفروخت، همچنان نگران حضور مسئولان شهرداری طالبان در ساحه بود. احسان میگوید: «بارها شده که پلیس ترافیک طالبان را گاهی ۱۰۰، گاهی ۱۵۰ افغانی پول دادم؛ در غیر آن، ما را کار کردن نمیمانند.»
او در بخشی از مصاحبهاش چنین میگوید: «مسئولان شهرداری طالبان معمولا پیش از چاشت، بعد از ساعت ۱۰ میآیند و بعد از چاشت تا ساعت ۲ الی ۳ در ساحه حضور دارند. ما در این ساعتها کار خود را تعطیل میکنیم.»
یک سوپفروش دیگر به نام ذبیحالله، که حدوداً ۶۰ ساله است و در ساحهی پلسوخته کار میکند، در گفتوگوی غیرمستقیم با «صدای زنان افغانستان» میگوید اعضای طالبان ابتدا دو بار به آنان هشدار دادند که از این منطقه دور شوند؛ دفعهی سوم هم جریمهی نقدی میکنند و هم به حوزهی امنیتی منتقلشان میسازند.
ذبیحالله میافزاید که او تاکنون سه بار توسط اعضای این گروه به حوزهی ششم امنیتی برده شده است. به گفتهی او، در دیدار با آمر حوزهی امنیتی طالبان چنین گفته است: «قاری صاحب، ما مردم غریبکار هستیم. به کسی کار نداریم، کار خود را میکنیم. مجاهدین شما همیشه ما را اذیت میکنند.»
کاکا ذبیحالله همچنان خاطرات توقیفش در حوزهی امنیتی طالبان را چنین روایت میکند: «دو بار اول که مرا به حوزه بردند، زود آزاد کردند. البته گفتند که دیگر در ساحات شلوغی کراچیته ایستاد نکنی. دفعهی سوم یک هفته بندی کردند و با وساطت وکیل گذر آزاد شدم. طالبان خانهخراب، ۲۰۰۰ افغانیام را هم گرفتند.»
او در پاسخ به پرسش خبرنگار «صدای زنان افغانستان» که چگونه با درآمد اندک، فشار و جریمهی طالبان، چرخهی زندگی و مخارج خانوادهاش را تأمین میکند، گفت: «زندگی خو نمیکنیم؛ همین که یک لقمه نان خشک حلال گیر ما میآید، شکر میکشیم.»
به باور او، مردم افغانستان بهویژه باشندگان کابل، علاوه بر تحمل فقر، بیکاری و گرانیای که توسط طالبان بر مردم تحمیل شده است، فشار روانی، ناامیدی و آیندهی تاریک را نیز تحمل میکنند.
«صدای زنان افغانستان» همچنان با شماری دیگر در منطقهی پلسرخ و شهرک امید سبز نیز مصاحبه کرده است. سوپفروشان این ساحات نیز با چالشهای مشابه دستوپنجه نرم میکنند.
فردی به نام مستعار «حمید» که در ساحهی پلسرخ و چهارراهی پوهنتون سوپ میفروشد، علاوه بر چالشهای یادشده تأکید میکند که اعضای طالبان بارها او را به زندان تهدید کردهاند.
او در لابهلای مصاحبهاش میگوید با آنکه در ساحات شلوغی نمیرود، بازهم مسئولان شهرداری و پلیس ترافیک طالبان او را فحش دادهاند: «او احمق، تو را میگم برو از اینجه، برو که نبینم!»
آنان تأکید میکنند که اعضای طالبان علاوه بر وضع جریمهی سنگین نقدی، تهدید به زندان و استفاده از الفاظ رکیک و فحش، برخورد بسیار غیرانسانی و خشنی دارند.
سوپفروشان ساحات مختلف کابل، در کنار تمام این نگرانیها، میگویند اگر طالبان به این روند ادامه دهند، آنان نمیتوانند مخارج زندگی خود و خانوادههایشان را تأمین کنند.
به گفتهی این کراچیداران، هرکدام انها سرپرست خانوادههای چند نفره هستند و از طریق فروش سوپ و دستمزد روزانه، چرخهی زندگیشان را پیش میبرند.
یافتههای «صدای زنان افغانستان» نشان میدهد که طالبان نهتنها برنامهای برای رشد مالی و حمایت شهروندان ندارند، بلکه عملاً دستوپای شهروندان را میبندند تا از قافلهی ظلم و واپسگرایی عقب نمانند.
پینوشت: عکس از انترنت
