دهها تن از زنان و مردان ولایت ارزگان از چند روز به اینسو به ساخت سرک، به گونهی حشر عمومی و همگانی، رو آوردهاند تا راههای صعبالعبور منطقهیشان را هموار کنند.
به گفتهی باشندگان محل، پیش از این در کوتل خواجهنیکپای به آسانی امکان رفتوآمد فراهم نبود؛ اما اکنون با پشتکار و ارادهی مردم محل، قرار است این مسیر هموار و به سرک موتررو تبدیل شود.
سرکسازی که از شاقهترین کارها به شمار میرود، تنها با حضور مردان پیش نرفته است؛ بلکه زنان، کودکان نیز در کار و پاککاری آن نقش فعال داشتهاند.
همبستگی و روحیهی همدلی زنان در کنار مردان در کار دشوار ساختوساز، حاکی از آن است که آنان به آینده و سرنوشت خود و فرزندانشان تعهد دارند.
هوای سرد مناطق مرکزی و کارهای طاقتفرسای سرکسازی، آنهم در ماه رمضان، نشانهای از تلاش، بردباری و الهامبخش برای دیگر مردم است.
آنچه در این حشر عمومی زنان و مردان قابل توجه است، دستکم دو نکته است:
نخست، باشندگان محل بدون داشتن حتی امکانات اولیهی مانند «بیل، کلنگ و جَبل» به سراغ کار آمده و به گونهی خستگیناپذیر آن را ادامه دادهاند.
دوم، رد درخواستهای مکرر مردم از سوی رژیم حاکم. به گفتهی آنان، بارها درخواستشان را به گونهی مکتوب به ادارهی محلی فرستادهاند؛ اما مسئولان محلی این گروه دست رد به سینهی مردم زدهاند.
این در حالی است که رژیم طالبان در بیش از چهار سال گذشته، پیوسته زیر عنوانهای مختلف از باشندگان مناطق مرکزی پول جمعآوری کردهاند؛ اما هیچگونه توجهی به خدمات عامالمنفعه نکردهاند.
پس از حاکمیت طالبان در افغانستان در ۱۵ آگست ۲۰۲۱، تاکنون هیچ بودجهی قابل توجهی به مناطق مرکزی، بهویژه بامیان و دایکندی، اختصاص نیافته است.
مردم در مناطق یادشده، با ناامیدی از مسئولان حاکم، خود دست به کار شدهاند.
