افزایش دزدی‌های مسلحانه و کیسه‌بُری در سایه‌ی حاکمیت رژیم طالبان در کابل

شمار زیادی از باشندگان کابل در گفت‌وگو با «صدای زنان افغانستان» از افزایش دزدی‌های مسلحانه در شهر کابل خبر داده، می‌گویند که در ماه‌های اخیر، رهزنی، زورگیری و هجوم افراد مسلح ناشناس در دکان‌ها و خانه‌های مردم افزایش یافته است.

زکریا، باشنده‌ی قلعه‌ی فتح‌الله از مربوطات حوزه‌ی دهم امنیتی، می‌گوید که از آغاز ماه رمضان تاکنون تنها دو رویداد دزدی مسلحانه در این ساحه رخ داده است؛ امری که باشندگان محل را به‌شدت نگران کرده است.

زکریا ادامه می‌دهد که در کوچه‌ی خانه‌اش یک دکان خوراکه‌فروشی وجود دارد و رفت‌وآمد مردم در این کوچه کمتر است. روز جمعه‌ی هفته‌ی گذشته (۱ حوت)، دو نفر موتورسوار وارد این دکان شده و مبلغ ۸۰۰۰ افغانی و یک گوشی لمسی را با خود برده‌اند.

او چنین روایت می‌کند: «صاحب این دکان ساعت ۱۱ پیش از چاشت به نماز جمعه می‌رود و بچه‌اش که حدود ۱۴ یا ۱۵ سال دارد، در دکان می‌ماند. دو نفر موتورسوار ساعت ۱۲ و چند دقیقه، به بهانه‌ی سودا خریدن وارد دکان می‌شوند، بچه‌ی صاحب دکان را تهدید می‌کنند و ۸۰۰۰ افغانی و گوشی لمسی‌اش را می‌برند.»

زکریا هم‌چنان می‌گوید: «بچه‌ی صاحب دکان چیغ و فریاد کرده بود؛ اما اهالی کوچه و خانه‌های نزدیک به این دکان ناوقت خبر شدند. تا زمانی که مردم باخبر شدند، دزدان مسلح کاملاً از ساحه فرار کرده بودند.»

به گفته‌ی این باشنده‌ی کابل، مردم محل این قضیه را فوراً با طالبان در میان گذاشتند؛ اما طالبان تنها وعده دادند که این رویداد را پی‌گیری کرده و عاملان آن را شناسایی و بازداشت می‌کنند. تاکنون، هیچ خبری از دست‌گیری عاملان منتشر نشده است.

هم‌زمان با این سرقت مسلحانه، دروبین‌های مداربسته‌ی کوچه به دلیل نبود برق خاموش بوده است. هیچ‌گونه سرنخی که بتواند به شناسایی دزدان مسلح کمک کند، در دست نیست.

زکریا در گفت‌وگو با «صدای زنان افغانستان» به گونه‌ی غیرمستقیم اعضای پسته‌ی طالبان را در این منطقه، هم‌دست با دزدان مسلح می‌دانند. به گفته‌ی او، پس از حاکمیت طالبان بارها در ساحه دزدی شده است؛ اما هیچ فردی، حتا مظنون هم، گرفتار نشده است.

از سوی هم، امید رحیمی، باشنده‌ی شهرک مهدیه، از مربوطات حوزه‌ی هجدهم امنیتی، نیز به «صدای زنان افغانستان» ضمن ابراز نگرانی از افزایش دزدی‌های مسلحانه و رد ادعای رژیم طالبان مبنی بر کاهش جرم‌های جنایی، می‌گوید که دزدان آن‌قدر جرأت پیدا کرده‌اند که روز روشن به خانه‌های مردم وارد می‌شوند.

امید می‌گوید که دست‌کم در یک ماه اخیر شاهد چندین دزدی مسلحانه توسط افراد ناشناس بوده است. او چنین می‌گوید: «یک خانواده‌ی ۶ نفره تقریباً پنج روز پیش از ماه رمضان به عروسی رفته بودند. ۴ نفر که مسلح به تفنگچه بودند، وارد خانه‌ی آن‌ها شده و مقداری طلا به ارزش ۱۳۰ هزار افغانی و چندین دانه انگشتر عقیق و یاقوت را با خودشان بردند.»

او هم‌چنان می‌گوید: «ابتدا دو نفرشان از سر دیوار بالا شدند. کسانی که دیده بودند، فکر کردند کلید دروازه‌ی حویلی داخل خانه مانده است. مردم اصلاً گمان نمی‌کردند که در این روز روشن دزدی شود؛ اما وقتی می‌فهمند آن افراد دزد هستند، دزدان فرار می‌کنند.»

او تصریح می‌کند که این قضیه به حوزه‌ی امنیتی و پسته‌ی طالبان گزارش داده نشد؛ زیرا مردم از این گروه کاملاً ناامید هستند و حرف‌شان شنیده نمی‌شود و پیگیری نمی‌گردد.

هم‌زمان با این، یک مخاطب دیگر «صدای زنان افغانستان» از ساحه‌ی تپه‌ی امنیت شهر کابل، جایی که روزانه هزاران مسافر از آن‌جا به ولایت‌های مختلف سفر می‌کنند، می‌گوید که افراد کیسه‌بر در این ساحه افزایش چشم‌گیر یافته‌اند.

این مخاطب، بدون آنکه نامش فاش شود، می‌گوید مسافران از ولایت‌های مختلف و مناطق دوردست خسته و مانده به کابل می‌رسند و تعدادی زیادشان با شهر کابل نابلد هستند؛ افراد کیسه‌بر آنان را شناسایی و تعقیب می‌کنند تا دار و ندارشان را دزدی کنند.

به گفته‌ی این مخاطب «صدای زنان افغانستان»، این وضعیت در ماه‌ها و روزهای اخیر به شدت افزایش یافته و شمار زیادی از مسافران طعمه‌ی افراد کیسه‌بر شده‌اند.

هم‌زمان با این نگرانی‌ها، شمار زیادی از کاربران در شبکه‌های مجازی نیز از افزایش سرقت‌های مسلحانه و عدم مسئولیت‌پذیری اعضای طالبان در زمینه‌ی جلوگیری و مهار این جرم شکایت می‌کنند.

مهدی حساس، کاربر فیس‌بوک، با ابراز نگرانی از سرقت‌های مسلحانه، نوشته است که دزدان مسلح در پی خالی کردن کیسه‌ی مستمندان برآمده‌اند.

با درنظرداشت این همه نگرانی از ناامنی مالی و جانی مردم، فعالان اجتماعی باور دارند که افزایش دزدی‌های مسلحانه در شهرها وابسته به فقر روزافزون و گراف بلند بیکاری جوانان است.

به گفته‌ی این فعالان، اگر فرصت‌های کاری مناسب برای مردم، به‌ویژه جوانان، فراهم شود و درآمد روزانه‌ی مردم نیز مطابق نیازشان باشد، آنگاه کمتر کسی به دنبال دزدی و کیسه‌بری می‌رود. آنان تأکید می‌کنند که دزدی شغل نیست؛ ممکن است گاهی از روی ناچاری باشد.

از سوی دیگر، طالبان به‌عنوان رژیم حاکم و مسئول در زمینه‌ی فراهم‌کردن فرصت‌های کاری برای مردم، کاملاً بی‌مسئولیتی کرده و این خواست‌های شهروندان را نادیده گرفته‌اند.

پی‌نوشت: عکس از انترنت

به اشتراک بگذارید: