نویسنده: راحیل تلاش، فعال حقوق زنان
در شصتوسومین نشست شورای حقوق بشر ملل متحد در ژنو، در پنلی ویژه دربارهی وضعیت هزارهها در افغانستان، ابعاد مختلف نقض حقوق بشر علیه هزارهها، از جمله کوچهای اجباری، قتلهای هدفمند، حملات جمعی، سرکوب مذهبی، هدف قرار دادن مراکز آموزشی و نسلکشی در حال وقوع علیه هزارهها، مورد بررسی قرار گرفت.
من در این پنل، بخشی از این واقعیت را از زاویهی تجربهی شخصی خود و شهادتهایی که از قربانیان شنیدهام، بیان کردم.
بهعنوان یک زن هزاره، سرکوب را هم به دلیل زن بودن و هم به دلیل هزاره بودن تجربه کردهام. همچنین از زنانی گفتم که به دلیل هویت هزارگی خود با تهدید، توهین، بازداشت، خشونت و محرومیت مواجه شدهاند.
تجربهی این زنان نشان میدهد که وضعیت زنان هزاره را نمیتوان صرفاً در چارچوب «حقوق زنان» دید. آنان در نقطهی تلاقی تبعیض جنسیتی، قومی و مذهبی قرار دارند و به همین دلیل با شکلی چندلایه از سرکوب مواجهاند.
در این نشست، بر چهار ضرورت تأکید کردم: حفاظت فوری از زنان و دختران هزاره در معرض خطر، بهرسمیتشناختن و بررسی مستقل نسلکشی در حال وقوع علیه هزارهها، حفاظت از قربانیان، شاهدان و مدافعان حقوق بشر و پاسخگو کردن عاملان این جنایات.
من از جامعهی جهانی نمیخواهم فقط به زنان هزاره گوش دهد؛ میخواهم به شهادت آنان عمل کند.
زنان هزاره نباید در میان بحران افغانستان ناپدید شوند. صدای آنان باید شنیده شود، از آنان حفاظت شود و برای جنایات علیه آنان عدالت تأمین شود.
