گزارشگر: مستوره مبارز
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان، به تاریخ ۳۱ می ۲۰۲۶ در گفتوگو با افغانستان اینترنشنال، گزارشها دربارهی وجود شکنجه در زندانها را رد کرد و گفت هیچ نوع شکنجهای در زندانها وجود ندارد و این اقدام کاملاً ممنوع است.
این اظهارات مجاهد را منیژه صدیقی، فعال حقوق زن و یکی از زندانیان پیشین طالبان، که در اکتبر ۲۰۲۳ بازداشت شده بود، رد کرده و آن را تلاشی برای پنهان ساختن واقعیتهای تلخ زندانهای طالبان میداند.
خانم صدیقی امروز (۶ جون ۲۰۲۶) در پیامی نوشته است: «من هفت ماه را در زندانهای طالبان سپری کردهام و آنچه ذبیحالله مجاهد بیان میکند، هیچ مطابقتی با واقعیتهایی که من در زندان دیده و تجربه کردهام، ندارد.»
او افزود که در زندانهای طالبان نه قانونی وجود دارد، نه دسترسی به وکیل مدافع، نه داکتر و نه هیچ مرجعی برای دادخواهی.
منیژه صدیقی میگوید: «در زندان بارها مورد بازجویی، شکنجه و لتوکوب قرار گرفتم و از من اعترافات اجباری گرفته شد. آنها تلاش میکردند سخنانی را که خودشان میخواستند بر زبان من جاری سازند. من سه بار به محکمهی طالبان برده شدم، اما در هیچیک از این محاکم از حق دفاع عادلانه، حضور وکیل مدافع یا یک روند شفاف و قانونی برخوردار نبودم.»
صدیقی همچنان اظهار میدارد که در زندان پلچرخی شاهد تجاوز جنسی بر دو دختر جوان بوده است. به گفتهی وی، این دو دختر پس از باردار شدن به ولایتهای خود انتقال داده شدند.
او تأکید میکند که این رویدادها واقعیتهایی هستند که با انکار و تبلیغات سیاسی از بین نخواهند رفت.
او از یک خبرنگار زن نیز روایت کرد که پس از مورد تجاوز قرار گرفتن و تحمل آسیب شدید روحی و روانی، شب و روز خواب نداشت، در دهلیزهای زندان سرگردان میگشت و تعادل روانی خود را از دست داده بود.
همچنان زن دیگری که در روز آزادیاش، در نتیجهی شکنجههای دوامدار و حبس طولانیمدت به مرز ناامیدی رسیده بود، خود را از هنگر زندان به پایین پرتاب کرد و به زندگی خود پایان داد. به گفته او، تمامی پایوازهای زندانیان که در آن روز حضور داشتند، شاهد این رویداد بودند.
خانم صدیقی در مدت حبس خود شاهد موارد متعدد خودکشی و اقدام به خودکشی در میان زندانیان بوده است؛ زنانی که در اثر شکنجه، فشارهای روحی، ترس و شرایط غیرانسانی زندان دیگر توان ادامهی زندگی را نداشتند.
او همچنین شاهد شلاقزدن زنان در محاکم طالبان بوده و از نزدیک دیده است که چگونه زنان در برابر دیدگان مردم مورد ضربوشتم قرار میگرفتند. به گفته وی، این اقدامات نقض آشکار کرامت انسانی و حقوق اساسی زنان است.
خانم صدیقی هشدار داد که طالبان، با وجود روایتهای قربانیان، شهادت زندانیان پیشین و شواهد موجود، هرگز نخواهند توانست چهرهی واقعی و عملکرد خود را پنهان کنند.
منیژه صدیقی گفت: «جنایتهای طالبان هرگز فراموش نخواهد شد و روایت قربانیان برای همیشه در حافظه تاریخ باقی خواهد ماند.»
