گزارشگر: ملیحه افضلی
مریم (نام مستعار) دختری از شمالشرق افغانستان است؛ دختری که سالها با رؤیای داکتر شدن بزرگ شد و از همان کودکی، هربار که بیماری را میدید، خود را در لباس سفید داکتری تصور میکرد؛ کسیکه بتواند درد دیگران را درمان کند؛ بهویژه زنان و کودکانی که به خدمات صحی دسترسی ندارند.
او با همین آرزو درس میخواند و امیدوار بود که روزی در امتحان کانکور شرکت کند و راهش را به دانشکدهی طب باز کند.
پیش از آنکه مریم بتواند در امتحان کانکور شرکت کند، دختران افغانستان از حق آموزش و ادامهی تحصیل محروم شدند. سالهایی که باید برای رسیدن به آرزویش تلاش میکرد، در انتظار و بلاتکلیفی گذشت.اما این رؤیا هرگز فرصت آغاز پیدا نکرد.
در سال ۲۰۲۱ طالبان مکاتب متوسط و لیسه را به روی دختران بستند. آن زمان مریم صنف دهم بود و مانند هزاران دختر دیگر، از ادامهی آموزش بازماند.
پس از آن نیز، در سال ۲۰۲۳ و با محرومشدن دختران از شرکت در امتحان کانکور آخرین امید او برای رسیدن به دانشگاه نیز از بین رفت.
باوجود گذشت سالها، مریم هنوز کتابهای درسی، کتابچهها و حتا لباس مکتبش را نگه داشته است. او میگوید هربار که به آنها نگاه میکند، امیدش را از دست نمیدهد و با خود فکر میکند که شاید روزی درهای مکاتب دوباره باز شود و او بتواند همانجایی را که ناخواسته رها کرده بود، از سر بگیرد.
هربار که زمان کانکور فرا میرسید، امید داشت شاید اینبار درهای آموزش دوباره باز شود؛ اما هر سال این امید جای خود را به ناامیدی میداد.
مریم میگوید: «روزی که تاریخ ثبتنام کانکور اعلام شد، فهمیدم که حتا فرصت شرکت در این آزمون را نیز از دست دادهام.»
به گفتهی او، آن لحظه فقط از دستدادن یک امتحان نبود، بلکه از دستدادن یکی از مهمترین فرصتهای زندگیاش بود؛ فرصتی که سالها برای رسیدن به آن درس خوانده و آیندهاش را براساس آن تصور کرده بود.
او میگوید که زندگی زیر سایهی محدودیتها دشوار است؛ اما دردناکتر از آن، این است که هر روز به دختران یادآوری میشود که به دلیل جنسیتشان از ابتداییترین حقوق خود محروم هستند.
به باور او کانکور تنها یک امتحان نبود؛ بلکه دروازهای به سوی آیندهای بود که دیگر اجازه عبور از آن را پیدا نکرد.
مریم از عادیشدن محرومیت دختران نیز به شدت انتقاد میکند. او میگوید: «در پنج سال گذشته هزاران دختر از آموزش، دانشگاه و کانکور محروم شدهاند، اما این وضعیت به تدریج عادی جلوه داده شده است.»
مریم میگوید: «یکی از نزدیکانم که پسر است چهار روز پیش در رشتهی انجنیری دانشگاه کابل پذیرفته شد. هرچند از موفقیت او خوشحالم، اما این خبر همزمان من را به رؤیاهای از دسترفتهام فرو برد و با خود گفتم که اگر امروز از کانکور محروم نشده بودم، شاید یک قدم به آرزوی داکتر شدن نزدیکتر شده بودم.»
مریم با وجود این همه دشواریها، امیدش را از دست نداده است. او همچنان به آموختن ادامه میدهد و از سال ۲۰۲۵ به این طرف آمادگی امتحان «تافل» را میگیرد و آنلاین درس میخواند.
او باورمند است که روزی درهای مکاتب، دانشگاهها و امتحان کانکور به روی دختران باز خواهد شد.
پینوشت: عکس از انترنت
