جنبش آزادگان در تبعید با نگرانی عمیق و خشم روزافزون نسبت به وضعیت فاجعهبار پناهجویان افغانستان، سکوت و بیعملی نهادهای بینالمللی در برابر رنج میلیونها انسان بیدفاع را محکوم میکند.
در حالی که جهان از بحران افغانستان سخن میگوید، هزاران پناهجوی افغانستان در کشورهای مختلف با فقر، بیسرنوشتی، تبعیض، ناامنی و خطر اخراج اجباری دستوپنجه نرم میکنند. بسیاری از آنان زنانی هستند که از سرکوب جنسیتی طالبان گریختهاند، فعالان مدنی و حقوق بشری هستند که به دلیل مبارزاتشان جانشان در خطر قرار دارد، و جوانانی هستند که تنها جرمشان باور به آزادی، آموزش و عدالت بوده است.
با وجود هشدارهای مکرر نهادهای مدنی و سازمانهای حقوق بشری، جامعهی جهانی نتوانسته است پاسخ شایستهای به این بحران انسانی ارائه دهد. روندهای طولانی و فرسایشی رسیدگی به پروندههای پناهندگی، کاهش کمکهای بشردوستانه، بستهشدن مسیرهای امن مهاجرت و سکوت در برابر اخراج پناهجویان، میلیونها انسان را در وضعیت ناامیدی و بلاتکلیفی قرار داده است.
ما از ملل متحد، کمیساریای عالی پناهندگان، دولتهای دموکراتیک و تمامی نهادهای مسئول میپرسیم:
تا چه زمانی پناهجویان افغانستان باید هزینهی بیتوجهی و ناکامی جامعهی جهانی را بپردازند؟
تا چه زمانی زنان و دخترانی که از آپارتاید جنسیتی گریختهاند، در انتظار حمایت واقعی خواهند ماند؟
و تا چه زمانی مدافعان آزادی و حقوق بشر در تبعید، میان مرزها و سیاستها سرگردان خواهند بود؟
جنبش آزادگان در تبعید خواستار اقدامات فوری و عملی است:
• توقف فوری اخراج اجباری پناهجویان افغانستان.
• تسریع روند بررسی پروندههای پناهندگی و اسکان مجدد.
• افزایش حمایتهای مالی، حقوقی و روانی از پناهجویان.
• ایجاد مسیرهای امن برای انتقال افرادی در معرض خطر.
• پاسخگویی نهادهای بینالمللی در قبال تعهدات انسانی و حقوقی خود.ما تأکید میکنیم که بحران پناهجویان افغانستان تنها یک مسألهی مهاجرتی نیست؛ این یک آزمون برای وجدان انسانی و تعهد جهانی به حقوق بشر است.
سکوت در برابر رنج پناهجویان، همدستی با بیعدالتی است.
جنبش آزادگان در تبعید در کنار تمامی پناهجویان افغانستان ایستاده است و از همهی وجدانهای بیدار، رسانهها، نهادهای مدنی و مدافعان حقوق بشر میخواهد که صدای کسانی باشند که جهان آنان را فراموش کرده است.
