جنبش صدای زنان افغانستان از دیروز (شنبه، ۱۳ سرطان) به اینسو، پیامها و دلنوشتههای اعضای خود را زیر عنوان «تحصیل، کار، آزادی» در شبکههای اجتماعی منتشر کرده است.
این کارزار در ادامهی کارزارهای پیشین این جنبش، در راستای طرح خواستهها و مطالبات زنان و دختران افغانستان راهاندازی شده و در آن بر تأمین حقوق ابتدایی آنان، بهویژه حق آموزش و تحصیل، تأکید شده است.
لیدا مدد، عضو این جنبش، گفته است: «اگر دانشگاهها و مکتبها بسته نمیشد، صنف ششها اکنون یازدهم بودند؛ صنف هفتها، دوازدهم؛ صنف هشتها، فارغ؛ صنف نُهها، کانکور داده بودند؛ صنف دهها، سال اول دانشگاه؛ و صنف یازدهها، سال دوم دانشگاه… .»
به گفتهی خانم مدد، در نتیجهی این بازگشت قهقرایی، افغانستان اکنون هزاران پزشک، مهندس، حقوقدان، اقتصاددان، سیاستمدار، خبرنگار، پژوهشگر و فعال محیط زیست را از دست داده است.
در روزگاری که جهان بهسوی فراصنعتیشدن و هوش مصنوعی پیش میرود، در افغانستان اما زنان و دختران از آموزش و تحصیل محروماند و پسران نیز با کمبود کتاب و آموزگار دستوپنجه نرم میکنند.
هدیه صاحبزاده، رهبر جنبش صدای زنان افغانستان، نیز در پیامی به این کارزار پیوسته و گفته است که محیطهای علمی و آکادمیک در افغانستان با مدرسههای سنتی و طالبانی جایگزین شدهاند.او همچنان هشدار داده است که با حذف نظاممند زنان و دختران از آموزش و تحصیل، فراگیری مهارتهای مدرن و امروزی با تهدیدی جدی و بیسابقه روبهرو شده است.
قریحه مجیدی نیز با تأکید بر اینکه «تحصیل، کار، آزادی» یک حق مسلم است، نه یک امتیاز، تصریح کرده است که رژیم طالبان آیندهی میلیونها زن و دختر را به تباهی کشانده و روند پیشرفت را متوقف کرده است.
نیلاب عمرخیل، یکی از اشتراککنندگان این کارزار، ضمن تأکید بر بازگشایی دانشگاهها و مکتبها به روی زنان و دختران، افزوده است: «هر زنی که برای آموختن، پیشرفت و ساختن آیندهای بهتر تلاش میکند، الهامبخش نسلی دیگر است.»
این کارزار و اعتراضهای زنان و دختران در شبکههای اجتماعی در حالی راهاندازی شده که طالبان در نزدیک به پنج سال گذشته، بیش از ۱۰۰ فرمان محدودکننده و تبعیضآمیز علیه زنان صادر کرده است.
پینوشت: عکس از انترنت
